Het BizIdee van 500 miljoen

February 3rd, 2010

BizIdee is een ondernemerswedstrijd. De bedoeling is om goeie ideeën voor startups en innovaties tegen elkaar te pitchen. Gedurende het traject krijgen de deelnemers begeleiding van enkele bedrijfscoaches, aangeleverd door sponsoren als ING en Deloitte. De winnaar van de wedstrijd krijgt €25.000 startkapitaal en ook voor plaatsen 2 tot 10 is er nog een habbekrats te verdienen.

Op de keper beschouwd is dit eigenlijk een geweldig pervers initiatief. Dit jaar waren er voor BizIdee net geen 400 inschrijvingen. 400 individuen of teams met een idee om te gaan ondernemen, met goesting om hun nek uit te steken en de risico’s van de startup tegemoet te gaan. Wat het initiatief echter doet, is uit deze 400 enthousiastelingen een handvol gelukkigen selecteren en de rest aan hun lot overlaten, met een air alsof we in dit land ondernemers te over hebben…

Er zit echter een wit konijn in mijn hoed: wat als we élke deelnemer (na een minimale screening over de sérieux van het idee uiteraard) de facto €25.000 startkapitaal zouden geven én begeleiding door de sponsoren? Met 400 deelnemers zou zo’n initiatief de Vlaamse overheid 10 miljoen euro kosten, of amper 3,5% van het budget dat per jaar aan het IWT gegeven wordt. Met 500 miljoen euro zouden we dit voor de komende 50 jaar kunnen volhouden!

Omgekeerd: met het potje dat nog steeds klaar staat om Opel Antwerpen te redden, zouden we 20.000 (!) would-be starters kunnen ondersteunen. Toegegeven, er zullen een aantal falingen te betreuren zijn, maar me dunkt dat tussen 20.000 ondernemingen toch enkele succesverhalen moeten zitten? Daarenboven schatten experts het aantal directe en indirecte banen dat in Antwerpen op de tocht staat op 5.000. Iets zegt me dat die 20.000 ondernemingen dat wel zullen goedmaken. Meer nog, in het huidige scenario wordt de 500 miljoen gereserveerd om een bestaand bedrijf aan de waggel te houden, in het nieuwe plan investeert de overheid in de toekomst, in plaats van het verleden.

Als een trekpaard in een wijwatervat

June 5th, 2009

De mens vindt verandering aangstaanjagend. Dat is waarom de grote religies het eeuwenlang zo goed gedaan hebben: ze zijn stuk voor stuk gebaseerd op tradities en de wijsheid “dat het altijd al zo geweest is”; en dat is geruststellend en comfortabel.

Elke grote verandering van de status quo doorloopt hetzelfde stramien: In het begin negeert het establishment een tijdlang de vernieuwing die als kleine vlammetjes aan haar voeten kriebelt. Ze gebruikt vlegels en stokken om de boosdoeners op afstand te houden en waant zich superieur en onoverwinnelijk (omdat zij “altijd de grootste geweest zijn”). De kleine vlammetjes voeden zich echter aan de aandacht die hen geschonken wordt en het duurt niet lang voor de gevestigde waarden moord en brand schreeuwen terwijl ze verzwolgen worden door de vlammen van de innovatie. De vernieuwers staan op, elk met hun eigen ideeën en ambities. Maar meer dan tijd is er niet nodig vooraleer enkelen het laken naar zich toetrekken. Er onstaat een consolidatiegolf en de overwinnaars grijpen de macht; waarop de cyclus zich kan herhalen.

Heel dikwijls kan men vrij precies de vonk aanwijzen die zo’n nieuwe cyclus aanjaagt: de uitvinding van de stoommachine is immers de rechtstreekse aanleiding geweest van de industriële revolutie en de opkomst van het internet heeft er bijvoorbeeld voor gezorgd dat een nieuwkomer als America Online (AOL) een overnamebod van $182 miljard kan uitbrengen op media-dinosaurus Time Warner. De groten hebben het trouwens vooral moeilijk omdat de kleintjes vechten met wapens die zij nooit geleerd hebben te hanteren.

Het is trouwens verbazingwekkend hoe blind men over het algemeen is voor deze cyclus, zelfs als men zelf is opgestaan uit de as van de vorige generaties feniksen. Eens aan de top vergeet men dikwlijls zijn afkomst. Onder impuls van de crisis spartelen vandaag ook heel wat gevestigde waarden tegen hun eigen onafwendbare overbodigheid. Zowel in Vlaanderen als in de Verenigde Staten ligt de autoindustrie onder vuur. De dapperen stellen openlijk de vraag of de Opel’s en GM’s van deze wereld wel het redden waard zijn. Kan het gespendeerde geld niet beter geïnvesteerd worden in de nieuwkomers die hen onvermijdelijk zullen moeten vervangen?

Dat de universele waarheid van deze “evolutietheorie” niet enkel beperkt blijft tot de economie en bedrijven werd gisteren pijnlijk aangetoond door één van de grote politieke boegbeelden van de laatste jaren. Jean-Luc Dehaene die openlijk pleit om de vernieuwing links (en rechts) te laten liggen en predikt dat de groten groot moeten blijven “omdat het zo beter is”. Mijnheer Dehaene, ik raad u aan om eens een goed boek over innovatie ter hand te nemen. Periodes van relatieve stabiliteit worden de facto afgewisseld met periodes van beroering wanneer het bestaande paradigma niet meer voldoet. Als uw kiezers wegvluchten van de gevestigde waarde die de CD&V altijd geweest is, dan hoeft u de oorzaak maar op één plaats te zoeken en dat is bij uzelf. Zoals gezegd: de mens heeft inherent een aversie van verandering. Het zit de kiezer dus duidelijk hoog als hij massaal vlucht naar wat u “de kleinere partijen” noemt.

Persoonlijk kijk ik vol interesse uit naar wat de toekomst te bieden heeft want ze zal zeker anders zijn dan vandaag…

De Standaard draait zijn kar

May 15th, 2009

Onder het voorzitterschap van Dewi Van De Vyver pleitte de Jong VLD in 2003 al resoluut voor de afschaffing van de lijststem en het systeem van de opvolgers. Op dat moment schreef DS een smalend opiniestuk over hoe de jongeren zichzelf in hun vel sneden, omdat het systeem van de opvolgers volgens de krant dé springplank was om vanuit het achterveld verkozen te geraken (bron: De Standaard 20-12-2003 p7).

Vijf jaar later draait deze krant zonder blikken of blozen haar kar. Het moet voor mevrouw Van De Vyver erg frustrerend zijn om haar eigen standpunten na jaren gerecycleerd te zien terwijl ze er tijdens haar voorzitterschap voor uitgespuwd werd. Hetzelfde scenario deed zich immers voor met de uitstap uit de kernenergie. Vandaag beseft iedereen dat de geplande tijdshorizon van 2015 onrealistisch is, maar in 2003 werd de jonge politica voor dat standpunt nog verguisd.

Arm Vlaanderen. Op een moment dat we aan politieke bloedarmoede lijden, laat het jonge talenten als mevrouw van De Vyver of haar jong CD&V collega Bert Debrabandere en een Tine Van der Straeten (Groen!) door de handen glippen. Het ware fijn geweest dat de redactie van een would-be kwaliteitskrant haar taak ter harte neemt en actief -doch constructief- een tegengewicht probeert te vormen voor de status quo.

Een likje verf, vlak voor de verkiezingen

May 13th, 2009

Nu de verkiezingskoorts stijgt is het uitkijken naar allerhande haastig uitgevoerde besluiten waarmee de zittende regering, partijen of individuen nog snel proberen te scoren. Op 25 april jongstleden vaardigde de federale ministerraad een mooi voorbeeld van zo’n maatregel uit, waarbij zelfs geen moeite werd gedaan om te verbergen dat het om een lapmiddel gaat.

Om het ondernemerschap in ons land te stimuleren kan een venootschap met beperkte aansprakelijkheid (bvba) vanaf nu opgricht worden met één euro startkapitaal. De wetgeving zegt dat een bvba in principe over zo’n €18600 kapitaal moet beschikken, maar bij de opstart moet hiervan slechts €6200 volstort zijn (of €12400 voor een éénmanszaak). Dat startbedrag is dus nu naar beneden getrokken tot één enkele euro.

Voor iedereen met een greintje gezond verstand is het duidelijk dat deze maatregel zijn doel tegen honderd kilometer per uur voorbijschiet of erger, dat hij net het tegenovergestelde effect bereikt. De reden waarom de originele wetgeving is ingevoerd is net omdat een startend bedrijf geld nodig heeft om de eerste maanden te kunnen overbruggen. Nogal wat starters onderschatten de behoefte aan bedrijfskapitaal die nodig is om het tijdsverschil tussen het betalen van kosten en het binnenlopen van de inkomsten te overbruggen. Het is mij dan ook een raadsel wat een startend bedrijf met een kapitaal van €1 gaat beginnen (de oprichtingskosten van een bvba bedragen typisch al zo’n €1000…). De wet beschermt de overenthousiaste ondernemer-in-spé in feite tegen zichzelf.

De overheid schreeuwt moord en brand dat er te weinig ondernemers zijn in dit land, maar in haar blindelingse queeste om ondernemerschap te stimuleren vergeet ze de eigenlijke kerndoelstelling: namelijk dat ondernemers zorgen voor jobcreatie. De één-euro maatregel verwart mijns inziens “ondernemerschap” met “zelfstandige activiteit”. De hervorming is mogelijk interessant voor de zelfstandige adviseur die weinig tot geen kosten heeft, maar is totaal zinloos voor een ondernemer die morgen lonen moet kunnen uitbetalen terwijl hij nog op de betaling van de klanten wacht.

Uiteraard zal de regering wel mooie punten scoren. De regeling zal ongetwijfeld het aantal “ondernemingen” terug de hoogte in stuwen. Het probleem is echter dat metriek verkeerd is en dat er geen oorzakelijk verband is tussen meer zelfstandige activiteit en jobcreatie. Erger nog, de maatregel maakt het nog een stuk makkelijker voor onvoorbereide mensen om zich in een ondernemersavontuur te storten, wat zich naar alle waarschijnlijkheid zal vertalen in de falingscijfers binnen enkele jaren (of misschien zelfs al maanden).

Onderzoek wijst trouwens uit dat het vinden van het startkapitaal niet het grote struikelblok is voor de jonge ondernemer. Het sociale vangnet waar men als werknemer van kan profiteren en de kloof met de zelfstandige ondernemer is met stip de hoofdreden waarom mensen kiezen voor de zekerheid van loondienst.

Beste ministers, als u snel de gevel een likje verf wil geven vlak voor de verkiezingen, dan moet ik u feliciteren met deze maatregel. Maar als u de waarde van de woning écht omhoog wil halen, dan stel ik voor dat u zich concentreert op het juiste einddoelden dat u zich buigt over meer structurele maatregelen…

Van de doden niets dan… winst

March 13th, 2009

Het is onmiskenbaar dat er een aantal fundamentele culturele verschillen zijn tussen wij Europeanen en Noord-Amerikanen. Eén van de meest opvallende is de commercialiseringsdrift aan de andere kant van de oceaan. Amerikanen worden over het algemeen als “erg ondernemend” bestempeld, wat voor mij een eufemisme is voor “slagen erin om overal geld uit te slaan”. Vandaag heb ik hiervan weer een prachtig staaltje mogen ondervinden.

Vorige week is tante Rachel (80) overleden. Ze is de schoonzus van mijn grootmoeder en is als jonge vrouw samen met haar man uitgeweken naar Canada. Ze hebben er jarenlang een corn farm gehad, die al een tijdje uitgebaat wordt door de kinderen.

Helemaal in de geest van de platte wereld en web 2.0 kondigde haar zoon Gary het droeve nieuws aan via Facebook. In zijn statusboodschap verwees hij naar een website waar een virtueel gastenboek ligt en waar de familie en vrienden hun condolenties achter kunnen laten. Met één klik kwam ik op een mini-site terecht, met daarop een fotootje van tante Rachel omringd door een aantal kaarsen. Het opzet van de site is dat je - als uiting van medeleven - een virtueel kaarsje kan aansteken en een korte persoonlijke boodschap kan achterlaten.

De sereniteit van het geheel werd vrij abrupt onderbroken toen bleek dat de kredietkaart moest worden bovengehaald voor het aansteken van de kaars. Voor $15 laat de site je virtuele kaars drie maanden branden, voor $30 brandt ze een jaar en 3 jaar kost je $40. Betalen kan met Visa, Mastercard of American Express…

Wij Belgen zouden er nog niet aan denken om uit een overlijden op zo’n opportunistische manier geld te slaan, maar in de Verenigde Staten (en per extensie, het zuiden van Canada) is dit de normaalste zaak van de wereld. En wie kan het hen kwalijk nemen, want in deze economische tijden bevatten de woorden van Daniel Defoe meer waarheid dan ooit: “nothing is certain but death and taxes”…

Een beter imago begint bij jezelf

March 13th, 2009

Zelden zo gefrustreerd geraakt als vandaag. Ik sta op het punt om mijn spiksplinternieuwe Sony Vaio TT door het venster te gooien en de schuldige is… de Vlaamse Overheid.

Verschillende media berichtten deze week al dat de Vlaamse Overheid op zoek is naar een imagomanager. Iemand die het huidige imago van Vlaanderen in binnen- en buitenland moet analyseren, opschroeven en bewaken. Op zich een prachtig initiatief maar de selectieprocedure voor deze persoon toont wel pijnlijk de hoogdringendheid van de functie aan.

Solliciteren kan door het invullen van het “standaard cv, mod dar-iv“, aangereikt door de dienst Personeel en Organisatie. Ik daag iedereen uit om zijn of haar persoonlijk CV in dit elektronische document te gieten. Het standaarddocument is overduidelijk gemaakt om met de hand ingevuld te worden en één of andere overijverige ambtenaar heeft zich een weekje beziggehouden om alle invulvelden te vervangen door Word-veldjes en minuscule tabelletjes. Onmiskenbare getuige hiervan is het feit dat er een aantal aanvinkvakjes staan. Hoe je deze in Word moet invullen is mij een mysterie. Het gaat zelfs zo ver dat er een aparte invulcel is voor elk individueel cijfer in je geboortedatum of rijksregisternummer. Het meest frappante zijn echter de open vragen. Voor de vraag “Waarom solliciteer je voor deze functie” krijgt de sollicitant elf lijntjes (lees: elf onder elkaar geplaatste tabelrijen, mooi met stipjes onderlijnd) waarop ie zijn of haar antwoord kan formuleren!

Ik besloot dan maar de proef op de som te nemen en -bij wijze van test- mijn eigen CV door te sturen, waarbij ik uiteraard dezelfde punten en informatie overnam uit het standaard CV. Het antwoord van DAR was laconiek, maar tegelijk triest: “we weten dat iedereen het moeilijk heeft met het formulier, maar we vragen u toch om het standaarddocument in te vullen en door te sturen”. Tot zover de “dienstverlening” en “klantgerichtheid” van de overheid…

Naast de complexiteit van het formulier was er een ander punt dat me stoorde. Het elektronisch invulbare formulier is enkel downloadbaar in Word formaat. (Er is ook een pdf variant, maar die kan niet elektronisch ingevuld worden.) Mijns inziens staat dit haaks op de initiatieven van onze en andere regeringen om naar open documentformaten over te schakelen. Daarnaast zijn er ook heel wat inspanningen geleverd om de Belg gratis toegang te geven tot het internet (via bibliotheek, VDAB,..), maar nog nooit heb ik Word gratis van de overheid gekregen. Het lijkt me dan ook logischer om een web-formulier te voorzien. Dat vermijdt dan ook weer dat er een ambtenaar zich moet bezighouden om de informatie uit het document te kopiëren in een recruteringsdatabank…

Het gevaar van deze houding is dat de overheid exact krijgt waar ze om vraagt: namelijk mensen die slaafs de opgelegde normen volgen, zelfs als de ruimte voor verbetering hen in het gezicht slaat. Op die manier handhaaft men vooral de status-quo en het imago van stoffige ambtenarij waar men nu net zo graag vanaf wil. De communicatie met de burger is het visitekaartje van de overheid en het is dan ook jammer dat men er op deze manier mee omgaat. De imagomanager zal alleszins weten wat te doen…

PS:

Als amateur-onderzoeksjournalist probeerde ik uiteraard ook de betrokken dienst te contacteren om hen wat bijkomende uitleg te vragen. Op het standaardformulier staat een telefoonnummer vermeld dat ik gebeld heb op vrijdag 13 maart om 9h31 en dit is wat ik aan de andere kant te horen kreeg: “Dit is het automatisch antwoordapparaat van de MOD van het departement DAR. Gelieve morgen terug te bellen of spreek na de biep een boodschap in.”

Er is nog werk aan de winkel…

Gazet

March 11th, 2009

Het medium “online krant” is lang niet nieuw meer. Je zou dan ook denken dat de uitgeverijen dit stilaan een beetje onder de knie beginnen te krijgen. Wel, onze ervaring vanmorgen wees anders uit…

Elke morgen lezen Dewi en ik De Standaard online aan de ontbijttafel. Het is een gezellig moment waarop we van het ene artikel naar het andere klikken en kleine mini-discussies houden over de inhoud. Je zou het zelfs “quality-time” kunnen noemen.

Sinds de lancering van hun nieuwe site zijn de redacteurs van De Standaard er blijkbaar ook wat slimmer op geworden. In plaats van volledige artikels te publiceren, schrijven ze gewoon een interessante titel die dan uitkomt op een pagina met de melding “Artikel niet gevonden”. ‘t Is een sluwe en slinkse manier om een aantrekkelijke voorpagina te creëren zonder teveel werk in échte redactie te moeten stoppen.

Of zou het misschien een technisch probleem kunnen zijn dat te maken heeft met de lancering van hun nieuwe website? Het artikel over het succes van de Vlaamse infolijn staat er immers wél. Ware het niet dat de website eerst wat html-code tussen het artikel spuwt vooraleer de eigenlijke inhoud verschijnt. In dat artikel bewijst de technologiepartner van De Standaard daarenboven dat ze niet eens in staat zijn om een simpel karakter als aanhalingstekens deftig op het scherm te krijgen (voor de techneuten, ze maken blijkbaar een fout met de encoding, waardoor een ander teken verschijnt).

In het licht van deze problemen is het trouwens lichtjes verbazinwekkend dat De Standaard nog steeds betalende secties heeft in haar online aanbod (die artikels worden blijkbaar wél gevonden). Ik zou er persoonlijk niet op vertrouwen of ik wel waar voor mijn geld zou krijgen. In navolging van de sorry-pas van de NMBS pleit ik er bij deze voor dat De Standaard haar betaalsecties vrij toegankelijk maakt tot de technische problemen met de site opgelost zijn!

Om ons ochtendritueel alsnog verder te kunnen zetten, besloten we om even een andere online krant te proberen. Bij De Morgen laat de inhoud het afweten (de voorpagina staat vol met yesterday’s news), Gazet Van Antwerpen kampt blijkbaar ook met technische problemen (de link “Binnenland” leidde naar een foutmelding) en op Het Laatste Nieuws leerden we alleen dat het “bloedheet lief van DiCaprio weer opduikt in sexy bikini”…

Beste Standaard, ik weet niet welke technologische oplossing u gebruikt voor uw nieuwe website, of wat u drijft om een half geteste oplossing reeds open te stellen voor het publiek, maar momenteel is uw online kanaal geen reflectie van de traditionele kwaliteitskrant die we van u gewend zijn.

In Antwerp

March 6th, 2009

Ik zit in Antwerpen en heb een uurtje tijd te doden. Ik weet een gezellige broodjeszaak, annex koffieshop in de buurt en besluit me daar even te installeren. De zaak telt een tiental tafeltjes waarvan ik er één bezet. De uitbaatster is een gezellige vrouw van vooraan in de veertig, wiens moeder blijkbaar ook van haar dagelijks kopje koffie komt genieten. In de tijspanne van een half uur loopt een bont allegaartje van mensen de zaak in en uit.
De buurman, die een CD-winkel uitbaat, komt een kopje koffie halen; hij heeft de lege kop van een uurtje eerder in de hand. Op de deur van zijn zaak laat hij een briefje achter voor zijn klanten: “ik ben bij de buurvrouw koffie gaan drinken”. De man laat zich meezuigen door de gesprekken in de koffieshop en verliest de tijd uit het oog. Na een kwartier staat hij daar nog steeds met zijn kop in de hand; twee van zijn klanten komen de zaak binnen: “zijn we hier bij de buurvrouw?”
De uitbaatser bedient een dame van middelbare leeftijd in haar beste Frans. Ze geneert zich bijna omdat ze niet al haar woorden perfect vindt. Geen communautaire problemen of Vlaams-Waalse afgunst hier, geen scheve blikken omdat de klant geen Nederlands spreekt.

Ondertussen is er een dame binnengekomen die duidelijk een regelmatige gast is. Vlak naast mijn tafel wordt ze door de uitbaatster begroet. Haar lichaamstaal maakt duidelijk dat er vandaag iets ernstigs gebeurd is (ik zal later ontdekken dat haar grootmoeder de dag ervoren gestorven is). Tien minuten later kwettert diezelfde dame er vrolijk op los en betrekt iedereen in de zaak enthousiast in het gesprek. Het is de belichaming van de uitdrukking “een kopje troost”.

Een dame van 81 – die meer dan 50 jaar getrouwd blijkt te zijn – is op zoek naar iemand die haar oude klok kan herstellen. De hele zaak geeft gratis advies en iedereen kent wel een adresje waar ze terecht zou kunnen; hoewel er geregeld discussie is of die zaakjes allemaal nog wel bestaan…

Het gesprek kabbelt verder en gaat over de films die ze leuk vinden (De Aristokatten en Lady en de Vagebond), mensen die ze leuk vinden (Phaedra Hoste is een knappe en sympathieke vrouw, maar komt op de TV niet zo vriendelijk over), lymfedrainages (Peggy pakt er blijkbaar haar tijd voor) en motoren (de eigenares blijk een experte op het vlak van de Honda Dax).

Het klinkt een beetje melig, maar het hele gebeuren maakt mijn hart helemaal warm. Een uur lang vergeet ik even de wereld om me heen: geen werk, geen stress, geen zorgen. Heel even mag ik meekijken in de levens van deze dames en wanneer ik buitenwandel krijg ik de glimlach niet van mijn gezicht. Ik voel me een beetje schuldig dat ik op een uur tijd enkel twee koffietjes gedronken heb…

Open brief aan Groen!

February 24th, 2009

Beste Groen!,

Ik heb met veel plezier uw standpunt gelezen over nucleaire energie, maar ik had graag wat bijkomende toelichting.

Eerst en vooral ben ik blij dat u de afstand tussen de aarde en de zon gecorrigeerd hebt van 1 lichtjaar naar 150 miljoen km (wat ongeveer 8 lichtminuten is). Deze flagrante fout droeg niet echt bij tot de geloofwaardigheid van uw betoog.

Ten tweede had ik graag een link gezien naar de bronnen die u aanhaalt, zodat ik deze zelf ook even kan nalezen. (ook bij uw argumenten zou een bronvermelding interessant zijn of doet u dat alleen bij de argumenten die niet gratuit zijn?)

Als ik het goed begrepen heb, is uw betoog dat kernenergie overbodig is, gestoeld op drie kernmaatregelen om het energieprobleem aan te pakken: energiebesparing, windenergie als primaire bron en WKK en STEG centrales als ondersteunende energiebronnen.

Een korte berekening geeft u gelijk: het totale energieverbruik in ons land is ongeveer 85000GWh, waarvan ongeveer de helft voor rekening komt van nucleaire installaties. Bij gebrek aan gedetailleerde bronvermelding volg ik u in uw besparingsscenario. De cijfers geven inderdaad aan dat we hiermee de drie oudste reactoren kunnen sluiten. Wat u wel vergeet te vermelden is dat een reactor niet gelijk staat aan een centrale (Doel heeft er 4 en Tihange 3). Na uw voorgestelde sluiting, zullen de vier grootste reactoren van het land nog lustig verder draaien, met een gezamelijke capaciteit van 4000MW . In essentie, beste Groen! bent u dus ook voorstander van het openhouden van de centrales, of zie ik dat verkeerd?

Het rapport van het Duitse Instituut voor Windenergie (dat uiteraard veel objectiever staat tegenover windenergie dan het Nucleair Forum tegenover kernenergie) stelt dat we binnen een tijdspanne van één generatie voor een derde van de productie windenergie zullen kunnen gebruiken. Uitgaande van uw voorgestelde besparingen zullen we binnen tien jaar nog zo’n 61000GWh per jaar zullen verbruiken (ik geef u hier het voordeel van de twijfel en negeer even het feit dat u de term “één generatie” voor uw argumentatie gemakkelijkheidshalve gelijkstelt aan 10 jaar). Eén derde maakt dus dat windenergie voor zo’n 20000GWh zal moeten instaan. Als we ervanuit gaan dat een windturbine tussen de 5 en 10MW kan produceren, dan zal u iemand moeten vinden die zo’n 1000 à 1400 windmolens in zijn of haar achtertuin wil tolereren (en dat deze turbines de hele tijd aan volle capaciteit kunnen draaien).

Met de vier kernreactoren die we openhouden en deze windturbines dekken we dus 2/3 van onze energienood. Voor het resterende derde stelt u warmtekrachtkoppelingen en… gascentrales voor? De gascentrales zijn uiteraard nodig omdat WKK’s een aanvulling zijn op een bestaande centrale om het rendement te verhogen. Het probleem met gascentrales is echter dat ze… op gas werken, wat een fossiele brandstof is (oei), die niet CO2 neutraal is (aiai) en dat ze werken op dezelfde principes die u op uw website als “voorbijgestreefd” beschrijft wanneer het over nucleaire reactoren gaat (oeps). Daarnaast heeft u het over vele centrales die lokaal in gebruik worden genomen. Ik zou wel eens willen weten hoeveel veel dan juist is en hoe u efficiënte distributie zal garanderen bij een lokale productie. Of denkt u dat het smart grid er ook in een tijdspanne van één generatie zal liggen?

Op basis van het betoog op uw site kan u mij niet overtuigen van het feit dat u 1) een realistisch plan klaarheeft en 2) dat uw ideeën op welke manier dan ook afwijken van algemene overtuigingen die zeggen dat we de kerncentrales voorlopig langer moeten openhouden omdat zij op dit moment de enige betrouwbare bron van energie zijn… Wanneer uw maatregelen uitgevoerd worden zoals voorgesteld, dan zie ik volgend scenario: het Europese project van het gezamelijke windturbinepark loopt vertraging op, waardoor we uiteindelijk twintig jaar verder zijn (we slagen er nog niet in om met Nederland overeen te komen over een spoortraject, laat staan met tientallen Europese landen over een windmolenpark). Door het sluiten van de kerncentrales moet het gat in de energievoorziening opgevangen worden door import uit het buitenland. Dat maakt dat de tarieven nog de hoogte ingaan (omdat we nu ook onze onderhandelingspositie opgegeven hebben) en dat we totaal geen controle meer hebben over de oorsprong, laat staan de CO2 neutraliteit van deze bron. Of dit scenario correct zal zijn of niet is irrelevant, het punt is dat u een scenario klaar moet hebben indien niet alles verloopt volgens uw meest gunstige voorspellingen…

Beste Groen!, tijd om een kat een kat te noemen. Gelooft u echt dat we een waardig alternatief klaar hebben wanneer we de eerste kerncentrales sluiten binnen tien jaar? Een alternatief dat in staat is om in de volledige energiebehoefte van het land te voorzien? In plaats van uw betoog te argumenteren in proza met referenties naar onvermelde bronnen zou ik u willen aanmoedigen om een kleine tabel te publiceren: u gaat uit van een totaal jaarlijks verbruik van 85000GWh en u vermeldt in een aantal rijtjes en kolommetjes waar de energie jaar na jaar vandaan zal komen, hoeveel nucleaire reactoren, windmolens, WKK’s of STEGs daarvoor nodig zullen zijn en waar deze zich zullen bevinden. Pas als de som klopt, beste vrienden, komt u geloofwaardig over en zullen wij als burger een objectief oordeel kunnen vellen over uw standpunten en argumenten.

met vriendelijke groet,

Koen Pellegrims

Nuclear Farm

February 24th, 2009

Groen! is een beetje in zijn gat gebeten. Al jaren strijden ze voor het ecologische gedachtengoed en het anders gaan leven, maar uitgezonderd een kleine opflakkering tien jaar geleden, zijn ze er nooit in geslaagd om een politieke status te bereiken hoger dan “en met de zetels van Groen! heeft de regering een nipte meerderheid”.

In De Standaard gaat de partij de Orwelliaanse toer op met een mooi voorbeeld van “all opinions are equal, but some are more equal than others”. Mijns inziens is het in een democratische maatschappij van cruciaal belang dat dossiers kritisch bekeken worden en dat iedereen de kans krijgt om zijn mening te vormen. Vandaar dat ik het initiatief van het Nucleair Forum enorm toejuich.

Jarenlang heeft de politiek dogmatisch gesteld dat kernenergie slecht is en dat de kerncentrales gesloten moeten worden. Visionairs die tien jaar geleden al de juiste vragen stelden, werden onder de mat geschoven. Vandaag worden hun argumenten schaamteloos door de schoonmaakploeg van toen herkauwd en uitgebraakt. Nu, op het moment dat deze doctrine opengebroken wordt in een echt publiek debat, gaat Groen! op haar achterste poten staan en grijpt het -in de vorm van het JEP- naar laaghartige en botte wapens om zich te weren. Zijn mevrouw Vogels en haar collega’s dan hun linkse roots vergeten? Waar is de tijd van de grote protesten en de barricades? In deze tijden van internet en sociale netwerken kan u met enkele muisklikken massa’s mensen bereiken en sommeren, meer dan een pamflet ooit kan. Uw frustratie, beste vrienden, is dat het Nucleair Forum dat beter begrepen heeft -en vooral, beter geëxploiteerd heeft- dan u. In plaats van ten strijde te trekken met gelijke wapens en het publieke debat openlijk te voeren gaat u uithuilen bij de juf, omdat Jantje u geduwd heeft op de speelplaats… Meer nog, met goedkope en populistische uitspraken verlaagt u zichzelf tot een campagne van het niveau “eigen volk eerst”.

Enkele dagen geleden verwees een vriend van me via Facebook naar een artikel in De Morgen. Op enkele uren tijd was deze ene link uitgegroeid tot een boeiende discussie over de voor- en nadelen van nucleaire energie. Dat is de verdienste van de campagne van het Nucleair Forum: het wegnemen van het spook der onverschilligheid, het openen van de discussie en het kritisch bekijken van de dogma’s. Persoonlijk, beste Groen!, ben ik hier zeer verheugd om, want voor één keer gaat het eens niet om welke lijsttrekker het mooiste smoeltje heeft, of wie er wie onrechtmatig gepromoveerd heeft. Nee, voor één keer gaat het eens om de inhoud van een thema dat ons allemaal aangaat en waar we -in een democratische rechtstaat- dan ook allemaal onze mening over mogen hebben, zelfs als die niet overeenstemt met de uwe…

Dat gezegd zijnde denk ik dat we het er allemaal over eens zijn dat nucleaire energie geen eeuwigdurende oplossing mag zijn en dat we alternatieve energiebronnen ten volle moeten benutten. De vraag die ter tafel ligt is: hoe gaan we van de huidige imperfecte toestand naar deze perfecte wereldvisie? Want vergis u niet, zowel met het nucleaire afval als met windmolens is het net zoals met gsm-masten en vrachtwagens: iedereen wil er wel de voordelen van, maar niemand wil het voor zijn eigen deur.